De DNA-databank, een biologisch archief

Het DNA-onderzoek maakt de laatste jaren een geweldige ontwikkeling door. Het wordt de oplossing voor veel erfelijke problemen, ook bij onze huisdieren. DNA-onderzoek en de ontwikkeling van DNA - markers bieden reusachtige mogelijkheden voor de nabije toekomst. Echter, voorlopig nog heel even met de nadruk op “de toekomst”; op dit moment zijn die mogelijkheden nog beperkt.

Er moet nog heel wat gebeuren voordat we een aanzienlijk deel van de erfelijke gezondheids - en welzijnsproblemen bij onze huisdieren met behulp van DNA - markers kunnen bestrijden en uitbannen. Bovendien zijn er nogal wat erfelijke gezondheidsproblemen waarbij deze aanpak niet werkt. Met name niet bij de bestrijding van ongewenste kenmerken die op de werking van een groot aantal genenparen en allerlei milieu-invloeden berusten.

Voor deze kenmerken blijven we voorlopig aangewezen op de “klassieke” fokkerij- en selectiemethoden.

Over de hele wereld wordt door tal van onderzoeksinstituten veel geld en energie besteed om DNA - markers te vinden voor de erfelijke afwijkingen die we bij onze huisdieren tegen komen. Ook de Faculteit voor Diergeneeskunde in Utrecht heeft de ontwikkeling van DNA - markers voor erfelijke problemen tot een van de speerpunten in haar onderzoeksbeleid gemaakt.

Wat is DNA?

In het DNA is de erfelijke code van elk individu vastgelegd. Deze code bepaalt welke kenmerken het dier heeft, bijvoorbeeld tot welke soort en tot welk ras het behoort, maar ook welke erfelijke ziekten en afwijkingen het dier bij zich draagt. Bij de voortplanting wordt door elk van de ouders de helft van deze code aan elke nakomeling doorgegeven.

Met behulp van speciale laboratoriumtechnieken is het mogelijk een deel van de erfelijke code zichtbaar te maken en deze te vergelijken met die van familieleden. Omdat elk dier uniek is, omdat (behalve eeneiige tweelingen) geen twee dieren hetzelfde zijn, heeft elk dier zijn eigen unieke “DNA-profiel” dat voor de helft door de vader werd aangeleverd en voor de andere helft door de moeder.

Wat zijn DNA-markers?

Indien kan worden aangetoond dat een bepaald structuurkenmerk op of vlakbij een gen ligt beschikken we daarmee over een “marker” voor dat gen. Omdat die markers in veel gevallen net weer even anders zijn als ze samen voorkomen met de ene erfelijke variant of met de andere (met het gen “A” of met het gen “a”), kunnen we door de markers te bepalen vaststellen wat de erfelijke aanleg van het individu is.

Dat is heel belangrijk. De meeste erfelijke afwijkingen vererven recessief. Daarnaast zijn er dominante erfelijke afwijkingen die pas op latere leeftijd zichtbaar worden, nadat er al met de dieren is gefokt. Dat betekent dat een dier schadelijke genen bij zich kan dragen zonder dat wij dat weten of merken. Wanneer we zo’n dier voor de fokkerij gebruiken, zal de helft van de nakomelingen het “goede” gen krijgen, de andere helft krijgt het gen dat het probleem veroorzaakt. Dankzij het gebruik van DNA-markers kunnen we vaststellen welke dieren (of welke van hun nakomelingen) het foute gen bij zich dragen. We kunnen dan maatregelen nemen om de ongewenste erfelijke aanleg uit te bannen.Voor honden en katten zijn er inmiddels voor enkele tientallen erfelijke kenmerken (afwijkingen) DNA-markers beschikbaar. Voor een heleboel andere afwijkingen wordt daar nog hard naar gezocht. We mogen verwachten dat er in de nabije toekomst steeds meer markers beschikbaar komen. Niet alleen voor honden en katten, ook voor allerlei andere soorten gezelschapsdieren.

Wat is een DNA-databank?

Bij het verzamelen van de weefselmonsters ten behoeve van opslag in een DNA-databank is het van het grootste belang de identiteit van het dier vast te stellen. Degene die de monsters neemt (meestal de dierenarts) heeft daarin een grote verantwoordelijkheid.

Hij leest het tatoeage- of chipnummer dat het dier heeft en vergelijkt dit met de gegevens op door de eigenaar meegebrachte kopie van het afstammings- of registratiedocument. Hij tekent ervoor dat het ingeleverde weefselmonster afkomstig is van het dier dat in de begeleidende documenten wordt aangemeld.

Nadat de monsters bij de DNA-databank zijn ingeleverd, worden die in twee helften verdeeld en op twee geografisch gescheiden locaties opgeslagen. Daarmee wordt voorkomen dat alle materiaal verloren gaat, mocht een opslaglocatie door een brand of een andere vorm van overmacht verloren gaan. De opgeslagen monsters worden gedurende minimaal vijfentwintig jaar bewaard, waarna opnieuw kan worden besloten de bewaarperiode voort te zetten.

Het belang van een DNA-databank

1.identificatie van dieren

Het DNA (het DNA-profiel) vormt de enige onuitwisbare en niet te vervalsen identificatie van het dier. Nadat bij de monstername eenduidig is vastgesteld en ver­klaard (ondertekend) dat het aan de DNA-databank geleverde weefselmonster van dit dier afkomstig is, kan op elk moment daarna worden bepaald of we het nog steeds over hetzelfde dier hebben. Een chip kan zoek of defect raken, een tatoeagenummer kan onleesbaar worden, beide kunnen misschien zelfs worden verwijderd. Het DNA-profiel blijft onveranderbaar en controleerbaar aanwezig zolang er nog maar een klein stukje weefsel van het dier beschikbaar is. De eigenaar die dit wenst beschikt daarmee over de mogelijkheid om bij allerlei geschillen (verlies, diefstal, etc.) aan te tonen dat het om het dier gaat waarvan hem het rechtmatige eigendom toekomt.

Zodra dat nodig, is kan het DNA-profiel van het opgeslagen monster vergeleken worden met het DNA-profiel van het dier dat onderwerp is van het meningsverschil.

Datzelfde geldt bij geschillen tussen de koper en de verkoper. Wanneer van een dier een weefselmonster in een DNA-databank is opgeslagen, kunnen de koper en de verkoper te allen tijde aantonen of het dier waarover het geschil bestaat, ook daadwerkelijk het dier is dat door de een gekocht en door de ander verkocht werd.

In het buitenland laten nogal wat eigenaren tevens een DNA-profiel opmaken bij de afname van het weefselmonster ten behoeve van de DNA-databank. Het is een profiel gebaseerd op de op dat moment geldende inzichten ten aanzien van de kenmerken (genenparen) die daarbij moeten worden onderzocht. Het geeft de eigenaar een identificatiedocument (een officieel certificaat) waarmee hij de identiteit van zijn dier uitdrukkelijk vastlegt en dat hij ook kan gebruiken om anderen daarover te informeren.

2.afstammingscontrole

Bij of na de inschrijving in het stamboek of het afstammingsregister kan er twijfel ontstaan over de afstamming van een dier of een nest. Afstammingsgegevens zijn belangrijk, ze worden gebruikt voor het berekenen van inteeltcoëfficiënten, van genetische risico’s en van fokwaardeschattingen en dus voor het nemen van beslissingen over wèl of niet, over meer of minder fokken met bepaalde dieren.

Indien van verkeerde afstammingsgegevens wordt uitgegaan, worden daarmee verkeerde waarden berekend en is de kans groot dat er verkeerde beslissingen worden genomen. Dieren worden mogelijk ten onrechte “belast” met problemen en afwijkingen die niet of nauwelijks in hun (echte) familie voorkomen. Anderzijds kunnen dieren ten onrechte worden vrijgepleit van erfelijke belastingen die ze wel degelijk met zich meedragen. Dit kan tot nadelen en schade kan leiden, zowel voor de selectieprogramma’s die de fokkers toepassen als voor de eigenaren die hun fokdieren ten onrechte juist wèl of niet voor de fok mogen gebruiken.

Afstammingsgegevens behoren correct te zijn, boven elke twijfel verheven, in het belang van iedereen die zich met de fokkerij bezighoudt. In geval van twijfel kan het DNA-profiel van het dier worden vergeleken met het DNA-profiel van de beide (veronderstelde) ouders. In het DNA-profiel van het dier mogen geen kenmerken voorkomen die niet van de combinatie van de ouders afkomstig kunnen zijn.

Een DNA-databank is voor deze toepassing van groot belang omdat ten tijde van de twijfel de beide ouders lang niet altijd nog beschikbaar zijn voor de levering van een weefselmonster. De databank maakt het mogelijk om onafhankelijk van de directe beschikbaarheid van de dieren afstammingen te controleren, zelfs jaren later nog, op elk moment dat daartoe aanleiding bestaat.

Er is natuurlijk ook nog de “positieve” benadering van afstammingscontrole. Soms wordt er veel geld uitgeven bij de aankoop van een dier uit ouders met een bijzondere kwaliteiten of voor een dier met een roemruchte afstamming. De koper zal vooraf een garantie willen hebben dat hij ook het dier krijgt met de afstamming die hem werd beloofd. De kosten van het verifiëren van de afstamming door de DNA-profielen van de betrokken dieren te laten opmaken, vallen vaak in het niet bij de belangen die voor koper en verkoper in het geding zijn bij hun transactie. Tenminste, indien er een beroep kan worden gedaan op de DNA-databank en er niet alsnog (mogelijk verspreid over de wereld) weefselmonsters van ouderdieren of van andere verwanten moeten worden verzameld.

3. nieuwe DNA-markers testen

In de toekomst zullen in versneld tempo steeds mee DNA-markers beschikbaar komen. Daarmee kan snel en goedkoop worden bepaald wat de erfelijke aanleg is van een dier dat voor de fokkerij wordt bestemd. Met DNA-markers kan worden nagegaan of het dier vrij is van een erfelijke afwijking, of het dier de afwijking vererft (“drager” is) of dat het dier “lijder” is. Zodra er ergens op de wereld een nieuwe DNA-marker voor een erfelijke afwijking beschikbaar komt, moet er eerst uitvoerig worden getest of die marker ook voldoende adequaat werkt voor onze eigen subpopulatie van de diersoort of het ras.

Tot nu toe moest er, om aan voldoende testdieren te komen, eerst een beroep gedaan worden op de fokkers en eigenaren om de benodigde weefselmonsters beschikbaar te stellen. Voor deze testen zijn monsters nodig van familiegroepen waarin lijders aan de afwijking voorkomen. Dat kost veel tijd en geld omdat de monsters meestal speciaal moeten worden verzameld voor dit ene doel. Met de beschikbaarheid van een DNA-databank kan een nieuwe marker snel worden getest en vervolgens, indien die effectief blijkt, worden ingezet. Dat kan met name heel snel wanneer de DNA-databank gekoppeld is aan een afstammingsbestand waarin een zorgvuldige registratie van alle belangrijke kenmerken (afwijkingen) wordt bijgehouden.

Een DNA-archief levert een belangrijke bijdrage aan een versnelde invoering van nieuwe DNA-markers. De fokkers kunnen daarmee op de kortst haalbare termijn profiteren van de nieuwste hulpmiddelen bij het uitbannen van erfelijke afwijkingen. Met een DNA-databank hoeft het geen maanden en jaren meer te duren voordat een nieuwe marker voor de praktijk van de fokkerij beschikbaar komt. In principe moet dat kunnen binnen een maand nadat het besluit tot het testen van de marker is genomen. Bovendien krijgen de fokkers de mogelijkheid om achteraf, lang nadat de betreffende dieren er niet meer zijn, na te gaan of die dieren wèl of niet drager of lijder waren voor die afwijking. In een aantal gevallen is dat belangrijke informatie voor hun verdere keuzes in hun fokkerij.

4. praktijkscreening voor erfelijke gebreken

Nadat een nieuwe DNA-marker geschikt is gebleken voor toepassing in de populatie, is de vraag aan de orde hoe die marker moet worden ingepast in het fok- en selectiebeleid. Voor de fokkers is het van groot belang om zo snel mogelijk te weten wat de erfelijke status is van hun dieren. Ze willen weten of hun fokdier wel of niet drager is van de afwijking. Indien er weefselmonsters van alle fokdieren zijn opgeslagen in de DNA-databank kan dit heel snel worden vastgesteld, zonder dat dit extra inspanningen en kosten met zich meebrengt voor de fokkers. Daarmee komen de voordelen van de nieuwe DNA-test zo snel mogelijk ten goede aan de fokkerij.

voor info over de DNA-databank kunt u terecht op www.gencouns.nl

Bron :  Website “Genetic Counselling Services” : www.gencouns.nl

Deze pagina's zijn pas vernieuwd.
Indien u een aanvulling heeft of als u een fout of onvolkomenheid ontdekt wilt u dat dan doorgeven aan:

Disclaimer